20 juli 2019.
Eindelijk.
Ruim 6 jaar na Frans' heengaan is het boek klaar.
“TIJD ZAT” is het relaas in dagboekvorm van bijna 9 maanden doorgaan als je weet dat het einde snel in zicht zal komen.
Ongeloof, vechtlust, ontkenning, humor en hoop hebben ons geholpen om de tijd op te rekken..
Het weblog dat ik bijhield om geliefden, vrienden en bekenden op de hoogte te houden, is leidraad geweest voor het boek.
Na een Masterclass : “wie geeft mijn boek uit?” en een stukje persoonlijke coaching, heb ik gekozen voor uitgave in eigen beheer voor dit boek.
“TIJD ZAT” is voor ieder die het verhaal wil lezen zoals het was in die tijd. Betrokkenheid, herkenning, liefde, vriendschap
maar ook nieuwsgierigheid en spiegeling kunnen motieven zijn om het te willen aanschaffen. Elk motief is goed.
Op Facebook schrijf ik elk jaar op zijn sterfdag een klein verhaaltje dat het gevoel van dat jaar weergeeft.
Dit boek is het verhaal van toen. De schrijfstijl is als vlot, droog, prettig leesbaar en ontroerend beschreven door literair onderlegde kenners.
In eigen beheer uitgeven betekent zelf bepalen hoeveel boeken er gedrukt moeten worden.
Op deze site treft u een intekenlijst. Het boek kost € 27,50.
Van elk verkocht exemplaar gaat € 2,50,- naar de ANBI stichting: No guts No Glory.
Inmiddels zijn we ruim 6 jaar verder.
Ik ben ervaringsdeskundige geworden waar het bedrijfsovername bij een naderende dood en doorgaan na het afscheid nemen van een geliefde betreft.
Dit zal het kader van mijn volgende boek worden.
Passages uit dit boek zullen gaan dienen als illustraties van hoe of wat het is om een geliefde te moeten opvolgen, een bedrijf alleen te moeten gaan leiden
en personeel hun baan te laten behouden, een gezin overeind te houden, hoofdkostwinner te zijn en dan ook nog je liefste te moeten missen.
Dit boek staat in de steigers maar zal nog even op zich laten wachten. Zoals 6 jaar: stap voor stap.
De emotie zit in “TIJD ZAT”.
Ik hoop een grote oplage te mogen bestellen.
Voor Frans.
Miriam Severijns.

'"Tijd Zat" is een verhaal over de laatste fase van Frans’ leven. Een verhaal over verliezen, over liefde, over kijken naar het einde, doorgaan en over wat wel kan.
Na een periode van vermoeidheid, twijfel, somberheid en soms uitgesproken tegenzin kwam er een verklaring. De meest zwarte die je bedenken kunt.
Vanaf de eerste week heb ik een blog bijgehouden. Om allen die ons dierbaar waren op de hoogte te houden van hoe het met Frans ging, hoe wij dit doorstonden en welke ontwikkelingen er waren. Om een herinnering te bewaren voor mijn 3 kinderen, die op dat moment 16-14 en 9 jaar waren en bijna een jaar ouder toen hij op 46-jarige leeftijd stierf.
Het is een soort dagboek geworden, waarin ons leven in die tijd beschreven staat. Nu, 6 jaar na zijn overlijden, ben ik het gaan herlezen, schrappen en corrigeren. Dit boek is een ode aan de liefde, aan moed en aan waarachtigheid. Laat het een herkenning zijn voor allen die met deze sluipmoordenaar te maken hebben gehad, te maken hebben of krijgen.
Laat het vooral een stimulans zijn om door te blijven gaan, ook als je weet dat je tijd er bijna op zit. Blijf vooral grappen maken, leven, doen wat je wil doen en niet geloven in een snel einde. Dat komt er toch wel.
Een deel van de opbrengst van dit boek schenken we aan ANBI Stichting:
No guts No Glory: de stichting die ons hielp met de verwezenlijking van -een deel van onze laatste en helaas tevergeefse - hoop.